Ik zie de zon, maar ik voel me toch gevangen.
In dit leven dat ik zelf heb opgebouwd.
Dat is misschien nog het lastigste om toe te geven..
Ik dacht dat ik alles aankon.
Dat ik alles op mijn manier moest doen.
Dat het vanzelf wel goed zou komen.
En nu hap ik naar adem.
Misschien herken je dat.
Dat je leven gevuld is met dingen die er toe doen.
En dat er ergens onderweg te weinig ruimte voor jou is overgebleven.
Jij bent de eerste die jezelf moet horen.Nog vóór je je stem naar buiten brengt.Niet om iets te fixen. Niet om klaar te zijn. Maar om in een veilige ruimte weer te luisteren naar wat er al is. En misschien hoeft die stem niet gecorrigeerd te worden.Misschien wil ze gewoon gehoord worden.. Dit is waar…
Een duidelijke nee is beter dan een halve ja.Je weet waar je staat.En je kan door.
Soms voel ik me alleen. Moe van mijn eigen tranen. Mezelf leeg gegeven. Bang dat de beste jaren voorbij zijn.En ja… soms val ik uit elkaar. Dan probeer ik niet weg te lopen. Niet te vechten. Niet mezelf te verlaten. Ik adem. Ik voel mezelf. Ik blijf bij wat er is. Opnieuw.
Ik had laatst een zin uit een lied die bleef hangen. ’s Morgens werd ik er mee wakker: “If I lose myself, I lose it all.” En dat is eigenlijk zó waar. Want jij bent niet gewoon één van de vele dingen in je leven.Jij bent de basis.Als jij moe bent, overprikkeld, leeggelopen, dan voelt…
Er zijn momenten waarop iets kleins je alles laat zien.. Ik zat in de stoel, in een sessie waarin ik zelf mocht ontvangen, en hield een kaars vast.Ik zag haar als mooi, zacht, levendig. En tegelijk voelde ik hoe ver dat gevoel van mij af stond..Ik voelde me somber. Leeg. Het tegenovergestelde van levendig… Tijdens…