9 januari 2026
Er zijn momenten waarop iets kleins je alles laat zien..
Ik zat in de stoel, in een sessie waarin ik zelf mocht ontvangen, en hield een kaars vast.
Ik zag haar als mooi, zacht, levendig.
En tegelijk voelde ik hoe ver dat gevoel van mij af stond..
Ik voelde me somber. Leeg.
Het tegenovergestelde van levendig…
Tijdens de sessie merkte ik dat ik de kaars dichterbij wilde houden.
Alsof het zo hoorde.
Ik nam haar vast en ging goed zitten.
Ik liet ze dichtbij zijn en ik keek naar haar;
Naar haar schoonheid
Naar het licht.
En ineens hoorde ik het heel helder in mezelf:
“Hoe kunt ge u nu zó waardeloos voelen als ge zó vol waarde zit.”
Het raakte me diep..
De tranen stroomden.
Ik voelde het tot in elke vezel van mijn lijf.
Die mooie kaars,
dat zachte, warme licht,
die speelse energie.
En ineens besefte ik:
dát is mijn echte ik.
Ik ga dat speelse licht weer wat vaker uitnodigen.