En als je daar eens écht eerlijk naar kijkt… was dat toen zoveel beter? Of was het toen ook al zoeken naar ruimte voor jezelf?
Misschien zette je anderen toen ook al vaker voorop. Je partner, je werk, het huishouden, alles wat “moest”. En jij? Jij verdween ergens stilletjes naar de achtergrond.
Misschien voelde zelfzorg toen ook al niet vanzelfsprekend. Misschien had je toen al het gevoel dat jij minder belangrijk was. Alsof jouw noden en verlangens er pas mochten zijn wanneer al de rest in orde was. En zo verdwenen niet alleen jij, maar ook je dromen langzaam naar de achtergrond.
Vaak begint dat niet plots wanneer je moeder wordt. Vaak leer je dit patroon al veel vroeger. Onbewust, en meestal met de beste bedoelingen. Zorgen voor anderen. Iedereen tevreden houden. Jezelf aan de kant zetten.
En dan komt er een moment waarop je merkt: dit verandert niet vanzelf.
Het wordt niet ineens beter wanneer je meer tijd hebt. Want die tijd… die vul je weer op. Met zorgen, met taken, met alles en iedereen behalve jezelf. Niet omdat je dat bewust kiest, maar omdat het zo vertrouwd is geworden. Het is je patroon. Je automatische piloot.
En dus blijf je wachten. Tot het rustiger wordt. Tot de kinderen groter zijn. Tot er meer ruimte komt.
Maar als je eerlijk bent… die ruimte maak je niet. Die geef je weg. Keer op keer.
“Als de kinderen groter zijn, ga ik tijd hebben voor mezelf…” Maar als je op deze manier blijft denken, ga je het zelfs in je pensioen nog niet voor elkaar krijgen..
Niet omdat de tijd er niet is, maar omdat je jezelf er nog steeds geen plaats in geeft.
En ja, je bent nog jong. (Ook al voelt dat misschien niet altijd zo.)
Maar deze jaren… ze komen niet terug. Laat ze niet voorbijgaan terwijl jij jezelf blijft uitstellen.
Je hoeft niet harder te worden. Niet strenger. Maar wel duidelijker.
Selectiever.
En zachter voor jezelf, tegelijk.
Kies jezelf.
En misschien denk je nu: ja… maar hóe dan?
Niet van de ene dag op de andere. En zeker niet door nog meer te ‘moeten’.
Maar wel door klein te beginnen. Met haalbare stappen. Met steun waar je op kan terugvallen. Door bewust kleine momenten voor jezelf te nemen, zonder dat ze eerst ‘verdiend’ moeten worden.
Door jezelf opnieuw te leren kennen, niet alleen als mama, maar ook als vrouw.
En van daaruit stilaan een leven op te bouwen waarin jij niet alleen bestaat, maar echt Leeft.
Zoals jij bent.
Misschien voel je bij het lezen hiervan dat er iets begint te bewegen. Een klein besef, of net een verlangen dat je al langer wegduwt.
Je hoeft er niet alleen door te gaan.
Ik nodig je graag uit voor een Terug Naar Jou – Verkennend Gesprek.
Een moment voor jou, om helder te krijgen waar je nu staat en wat jij nodig hebt om niet langer jezelf uit te stellen.
Zodat het niet bij inzichten blijft,
maar er ook écht iets in beweging komt.
Zonder druk. Zonder moeten. Gewoon een eerste stap, terug naar jezelf.