Ik zie de zon, maar ik voel me toch gevangen.
In dit leven dat ik zelf heb opgebouwd.
Dat is misschien nog het lastigste om toe te geven..
Ik dacht dat ik alles aankon.
Dat ik alles op mijn manier moest doen.
Dat het vanzelf wel goed zou komen.
En nu hap ik naar adem.
Misschien herken je dat.
Dat je leven gevuld is met dingen die er toe doen.
En dat er ergens onderweg te weinig ruimte voor jou is overgebleven.
Je hoeft vandaag niets groots te veranderen.
Misschien alleen even naar boven kijken.
Stilstaan.
Ademhalen.
Even voelen dat jij er ook toe doet.
En als je merkt dat je wat hulp kan gebruiken om terug kleine momenten van rust en ademruimte te vinden,
heb ik een gratis e-book gemaakt met eenvoudige oefeningen die je weer even bij jezelf brengen.
Vraag je e-book hier aan:
