Ze bleef maar doorgaan. Constant in beweging.
Stilstaan was geen optie.
En zelfs als ze uitgeput ging zitten, bleef haar hoofd in volle actie.
Rusten was geen optie.
Ze wou vluchten van haar gedachten, vluchten van haar gevoelens
Ze zou de gordijnen sluiten voor de buitenwereld
Maar de gedachten prikken er doorheen
Ze zou haar hele systeem willen afsluiten om misschien dán te kunnen opladen
Maar dan voelt ze zich schuldig
Want ze draagt veel
Als zij dit lost, laat ze iedereen in de steek
En dus gaat ze door. Tot ze niet meer kan, denkt ze.
Maar eigenlijk is ze constant in een overlevingsmodus, altijd op haar hoede, altijd ‘AAN’.
Wat zou er gebeuren als ze één ding los zou laten? Gewoon als oefening in haar hoofd
Ze ademt diep in en traag weer uit.
Niets valt uiteen. Niemand verdwijnt.
Alleen dit moment wordt even stiller.
En voor het eerst hoeft ze een paar tellen niets te dragen.
Voel je dat je hier iets mee wil doen? Je kan een gratis verkennend gesprek plannen om samen te kijken waar jij weer wat ruimte vindt.