Je bent zoveel voor zoveel mensen.
Maar wanneer ben je er voor jou?
Je draagt. Je regelt.
Je denkt vooruit. Je voelt mee.
Je bent mama. Partner. Collega. Dochter. Vriendin.
De sterke. De betrouwbare. De die-het-wel-oplost.
En ergens onderweg ben jij degene geworden die altijd wacht.
Wacht tot het rustiger wordt.
Tot de kinderen groter zijn.
Tot het leven minder vraagt.
Tot er “meer ruimte” is.
Maar hoe lang nog?
Hoe lang nog leef je een leven dat vooral draait om wat anderen nodig hebben?
Misschien heb je geen grote ommezwaai nodig.
Misschien heb je gewoon een plek nodig waar jíj even mag landen.
Waar je niet sterk hoeft te zijn.
Waar je niet moet zorgen.
Waar de tijd even stilstaat.
En er naar je geluisterd wordt — echt.
Dat is wat ik doe.
Ik kijk niet weg.
Ik blijf.
Tot jij jezelf weer voelt.