Blogs met herkenning.
Hoeveel tijd gaf je jezelf vóór je kinderen had?
Als moeder heb je zóveel petten op…
Je bent zóveel voor zóveel mensen. Wanneer ben je er voor jou?
“Als mijn kinderen groter zijn, heb ik tijd voor mezelf”
Of schuif je jezelf dan nog steeds naar de achtergrond, terwijl je alles regelt voor anderen?
Als je nú geen tijd maakt voor jezelf, wanneer dan wél?
‘De Alles-Bij-Elkaar-Houder’, ‘De Emotie-Drager’, ‘De Altijd-Beschikbare’, ‘De Onzichtbare Opruimer’, ….
Als je zo blijft stapelen, gaan er gegarandeerd petten vallen. En dan voel jij je schuldig…
Het ligt niet aan jouw draagkracht.
Je draagt gewoon te veel.
Je draagt. Je regelt. Je denkt vooruit. Je voelt mee. Je bent mama. Partner. Collega. Dochter. Vriendin.
En ergens onderweg ben jij degene geworden die altijd wacht..
Hoe lang nog leef je een leven dat vooral draait om wat anderen nodig hebben?
If I lose myself
I lose it all..
Waar ben je zelf nog?
Soms wordt er gesproken over dingen die men niet echt kent.
’s Morgens werd ik ermee wakker:
“If I lose myself I lose it all.”
En dat is eigenlijk zó waar..
Je bent niet gewoon één van de vele dingen in je leven.
Jij bent de basis.
Aan het begin van de dag
denk je nog:
Vandaag ga ik écht iets doen
voor mezelf.
Maar dan vragen de kinderen iets.
Je partner.
Je werk.
…
Misschien heb je het deze week ook gehoord.
Dat vrouwen zich wat zullen moeten aanpassen.
Meer werken.
En ergens voelde dat misschien…
wringen..
Je stem wordt luider dan je wil..
Rusten was geen optie..
Ik zie de zon,
maar ik voel me gevangen.
Je stem wordt luider
dan je eigenlijk wil.
En meteen daarna
komt het schuldgevoel.
Waarom deed ik dat nu weer?
Ik had rustiger moeten blijven.
Dus je compenseert.
Zelfs als ze uitgeput ging zitten,
bleef haar hoofd in volle actie.
Rusten was geen optie.
Dus gaat ze door.
Tot ze niet meer kan,
denkt ze.
Ik zie de zon,
maar ik voel me toch gevangen.
In dit leven dat ik zelf heb opgebouwd.
Dat is misschien nog het lastigste om toe te geven..
Ik dacht dat ik alles aankon.