Ik schreef dit nummer vanuit een diep verlangen dat ik mezelf zou kunnen wijsmaken dat er nooit iets gebeurd was. Dat ik dan ‘normaal’ kon zijn, niet langer ‘anders’ zou reageren op ‘normale’ gebeurtenissen. Dat er niet steeds een diepere laag diende aangekeken te worden maar ik gewoon kon bezig zijn met Leven…

Het was een illusie waar ik mezelf al een aantal keren in verloren had omdat het zo aantrekkelijk is om kei hard je best te doen als je je in onmacht voelt. “Wat als ik mezelf heel hard kan wijsmaken dat ik het allemaal verzonnen heb, hoe voel ik me dan? Zou ik me dan “Vrij” voelen? Gaan dan alle problemen weg zijn? Want kan ik dan de triggers ontwijken?

“Wat als ik het overdreven heb en het allemaal zo erg niet was eigenlijk? Goh, dan ben ik misschien wel normaal. Zou ik normaal kunnen zijn? Want dan hoef ik niet zo bang te zijn want dan ís er niks om bang voor te zijn! “Op die gedachten ben ik verder gegaan en heb ik dit lied gemaakt. Vanuit een diepe wens om een ‘gewoon’ leven te hebben….

En ik weet ondertussen dat dit een ‘normale’ wens is voor mensen met trauma’s.. We willen een ‘normaal’ leven en durven niet openlijk uitkomen voor onze moeilijkheden omdat het ook niet openbaar te zien is, weinigen doen ons dit voor.

En ik zal al vertellen: tegen het einde van het lied zeg ik, dat ik mezelf kan wijsmaken wat ik wil, mijn gevoel, mijn systeem, ‘mijn Ik’ zal áltijd de waarheid vertellen. En dat is niet zwak. Het is sterk om hier door te gaan. <3

(Ga ook zeker door mijn volgende nummers.)