Dear Me, schreef ik bijna 6 maanden na het begin van mijn scheiding in 2019. Ik had mijn leven bedachtzaam omgegooid om het beter te krijgen.

Maar… ik kon niet stilstaan en trots zijn op de stappen die ik gezet had… en op mijn vooruitgang.

Stilstaan was voelen en dat kon ik efkes niet meer. Want telkens ik ging voelen, deed het pijn en ik had het wel even gehad met dingen die moeilijk waren. Ik had genoeg gewerkt.

En ik wilde ein-de-lijk vooruitgang voelen, blijvende vooruitgang. Want qua gevoel leek het alsof ik telkens terug op hetzelfde dieptepunt kwam en dan “voor niks” al die moeite had gedaan.

Nu weet ik dat het normaal is; als je er middenin zit, kan je niet zien dat je eigenlijk verder staat dan eerst. Je gaat telkens een laag dieper en komt steeds verder vooruit. Het is een hele moedige weg om te gaan.

Met dit nummer vraag ik mezelf om wat tijd te geven om te helen na al het werk dat ik mét en voor mezelf gedaan heb, ook al lijkt het alsof het onzichtbaar is voor heel de wereld.

Dit geldt ook voor jou. Jouw binnenwereld verandert aanzienlijk door jouw innerlijk werk!

En nog een schone quote die ik zelf gemaakt heb:
Emotional steps seem invisible but that’s because they go much deeper than the surface.

Dus, emotionele stappen lijken onzichtbaar maar dat is omdat ze veel dieper gaan dan de oppervlakte.

Denk daar maar eens over na.