Laten we samenkomen en alles aan jou herinneren..
Ik weet nog dat ik in de keuken stond. Ik was aan het koken, mijn peuter kroop rond.
Ineens kwamen de woorden in mij op, direct op een melodie:
“Let’s…. come together, oho, let’s…. celebrate…”
Ik voelde wat ik het lied wilde laten zeggen.
Snel deed ik mijn laptop open en nam ik mijn improvisatie-zang op.
Er kwam meer en meer tekst dus begon ik te typen.
Ik voelde wat het zou kunnen worden, wat hier aan het ontstaan was.
Ik wilde het gevoel overbrengen van iemand moeten loslaten en van het terugdenken aan alle mooie momenten.
Aan alles wat die persoon voor je betekend heeft.
Ik dacht aan mijn grootouders.
Ik wou al mijn liefde en dankbaarheid in dit nummer leggen.
En tegelijk ook niet voorbijgaan aan de pijn die er ooit zou zijn wanneer ik hen zou moeten missen.
In de strofes wilde ik het heel persoonlijk maken. Dus zonder te zeggen waarom, vroeg ik mijn grootouders een paar details. Zo kwam bv de zin “They say you’re in a better place, playing with your dice” omdat ze zo graag dobbelden.
Later, toen ik voelde dat het echt wel groter kon worden dan enkel iets voor mij alleen, maakte ik dat stukje iets algemener maar nog steeds kloppend. “…, in the Paradise”
De eerste zin van mijn lied vind ik nog steeds een krachtige binnenkomer:
“They say you lived a good life, they only count in years..”
Voor mij klopt dat echt want het maakt niet uit hoe oud ze worden, ze worden zó ontzettend gemist.
En de zin erna:
“No recognition of your strife, the struggles and your fears.”
Raakt me nog altijd.
Omdat we zo vaak alleen het leven zien dat iemand geleefd heeft.
Maar niet altijd de strijd die eraan voorafging.
Niet de moeilijke momenten.
Niet de angsten.
Niet alles wat iemand gedragen heeft.
Een paar maanden later kwam het lied pas echt tot leven toen ons vake, mijn Groot-Vader, onverwacht stierf..
De zinnen kwamen nog dieper binnen en werden nu nog meer gevoeld, door heel onze familie.
Een half jaar later had ik een beeld voor een videoclip. Hierbij zou een man de rol spelen van mij, dat zag ik zo voor me. En dan vond ik een videograaf die mijn verhaal mee in beeld wilde brengen. Ik schreef elke scène tot in het kleinste detail uit, zocht de juiste figuranten en organiseerde alles, samen met Silke van Wildemonie.
Daardoor voelt dit lied voor mij nog altijd als een liefdevolle herinnering.
Vooral aan mijn grootouders.
Maar ook aan iedereen die we graag zien.
En die, hoe lang geleden ook…
altijd een stukje met ons mee blijven wandelen.