Luister op je gemak, laat het binnenkomen en lees daarna de oorsprong:
Het was Corona. Ik was in m’n eentje verhuisd met m’n twee kinderen, lekker alles op 1 dag (had wel hulp gehad). Het was moeilijk om hulp te krijgen bij het installeren omdat ik moeite heb met hulp vragen en veel mensen bang waren..
Zo had ik veel te lang zitten prutsen aan mijn gordijnen, mijn telling kwam niet uit en ik begreep er niets van! Ik had nog nooit een lamp opgehangen en mistte de natuur waar ik eerst inzat en de lieve buren daar.
Ik voelde me eenzaam en zat met het gevoel “Zie nu toch eens dat ik u nodig heb en kom nu eens naar míj!”
Ik kreeg het refrein in mijn hoofd: “Reach out to me… Here I stand.. Reach out to me.. Here I am..”
Het was een atypische manier van schrijven voor mij omdat ik gewoon was om veel tekst te hebben en weinig stiltes. Maar in dit lied volgde ik mijn gevoel om met weinig woorden méér te zeggen. Het voelde nieuw voor mij 🙂 maar ik ben blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd want ik voel er veel diepgang in.
De strofes kwamen vanzelf. “I’m waiting. Frozed up. Figure. It. Out.” Helemaal vanuit het eenzame gevoel. Zie mij nu toch, komaan.
De muziek kwam eerder per ongeluk. Ik had Ableton nog maar net aangekocht en ik strugglede met het vinden van de juiste sound om op mijn liedjes te zetten:
Ik begon te zoeken tussen de piano geluiden om op mijn akkoorden te zetten en toen kwam ik deze reversed piano tegen. Dat klonk mega cool maar had nog wel wat werk nodig om de juiste timing te krijgen want door het effect klopte het niet meer. Dit was een precisie werkje maar was het wel waard!
Dan zette ik een galm op mijn stem en klopte het gevoel.
Ook vond ik nog een speciaal geluidje “Lost Ship” om zo wat losse noten erbij te plaatsen. En een gitaartokkeltje.
Het was iets dat ik nog nooit had gemaakt, het was wennen en tegelijk voelde het wel cool.
Daarna kwam ik in een relatie, die uiteindelijk 5,5 jaar duurde, en veranderde het lied voor mij. Ik klapte dicht tijdens de discussies en ruzies en paste de tekst aan naar een gevoel van “Zie hoe hard ik mijn best doe om uit te spreken hoe ik me voel, help mij uit deze stilte. Ik ben hier. Zie mij. En laat mij zijn.”
Pas toen Timo De Prins het afwerkte en het naar een next level bracht, besefte iemand dat ik het in het genre Lofi had gemaakt, zonder het zelfs te kennen. Zaaaaalig.
Dit lied voelde al snel aan dat die groter mocht worden en meer mensen mag vinden dan enkel mezelf.