Dit lied ontstond tijdens een moment dat ik wou ontspannen, samen met mijn gitaar. Ik kan niet echt gitaar spelen en ken enkel wat basisakkoorden. Maar het gevoel van de trillende snaren dichtbij je buik, geeft zoiets ontspannends…
Zo zat ik daar op mijn bed, wat akkoorden te spelen en stilaan kwamen er zowel woorden als een melodie voor een refrein. De zinnen waren eerst nog 4x hetzelfde om echt in het gevoel te komen: “I married the wrong man for the right reasons”
Wow, die zin sprak me zó aan!! Het zei me zóveel in één keer. Ik herhaalde de zin op mijn juist verzonnen refrein-melodie. Opnieuw en opnieuw.
Het potje ging open… en de woorden stroomden eruit. Het refrein kreeg al snel vorm met gelijkaardige zinnen.
Het voelde juist. Wow.
En dan kwamen de strofes. Hierin wilde ik semi objectief terugkijken op de weg die ik heb afgelegd door de keuzes die ik gemaakt hebt vanuit traumareacties.
Ik kon begrip voelen voor de richtingen die ik ben uitgegaan zodat ik mezelf veiligheid kon garanderen of toch zo goed mogelijk. Ik probeerde alles onder controle te hebben en te houden.
Ik koos voor een man die voor mij veiligheid uitstraalde.
Van jongs af aan had ik meegekregen dat ik dankbaar moest zijn als iemand mij graag zag. Dat ik vooral moest zorgen dat mijn partner gelukkig bleef en bij mij wou blijven. Door mijn lichamelijke belemmeringen had ik bovendien het gevoel gekregen dat ik blij mocht zijn als iemand mij überhaupt koos.
Dus zocht ik veiligheid en rust.
Ik was blij dat hij zijn wilde jaren achter zich wou laten. Dat hij nu geen alcohol meer wou drinken. Dat hij mij niet lichamelijk mishandelde en volgzaam werd bij de opvoeding van onze kinderen. En dat hij mijn grens respecteerde wanneer ik vroeg om een zwembroek te dragen wanneer hij met de kinderen in bad of onder de douche ging, ook al kon ik toen nog niet onder woorden brengen waarom dat voor mij zo belangrijk was.
Ik ben blij dat ik vandaag begrijp waaróm ik voor deze man gekozen heb.
Dat was mijn veilige optie.
Iemand waarvan ik dacht dat hij onze kinderen nooit zou slaan of misbruiken.
Hierdoor probeerde ik tevreden te zijn in een leven waarin ik eigenlijk niet paste.
Want liever safe than sorry… En voor mijn kinderen zou ik álles doen.
Een zin die nu in me opkomt over toen, is: My heart was beating, but I wasn’t living..
Hoewel ik het jammer vind dat ik tien jaren ‘kwijt’ ben waarin ik mezelf had kúnnen terugvinden en een leven van mezelf had kunnen hebben en in plaats van mezelf nog méér kwijt zijn.. Ben ik ook wel blij dat ik er niet op terugkijk met afgunst. Ik begríjp mezelf en dat is zóveel waard. En ik begrijp het ook écht.
En bovendien heb ik er twee prachtige kinderen door gekregen die veilig zijn opgegroeid en ik heb een fijn contact met mijn ex-man.
Dus ik vind het jammer.. en tegelijkertijd ook heel verstaanbaar.
(2024)