Luister eerst en lees daarna hoe het lied ontstond.
Someone Like Me ontstond tijdens een moment dat ik me wou ontspannen en wat random akkoorden speelde op de gitaar.
Ik kan niet echt gitaar spelen en de akkoorden die ik ken, zijn nogal beperkt 😉
Maar, ik vond er 4 die mooi bij elkaar pasten en ik voelde mezelf bij deze vier blijven. Het voelde bijna alsof ik in een trance zat omdat het herhaalde en herhaalde. Het was precies meditatief.
Ik ging er helemaal in op en dan kwamen er klanken in me op. “Oeeee”. En dat bleef nog even doorgaan.
Na heel wat herhaling kwam ik op “Someone like yooouuuu.”
Pas later groeide dat uit tot een volwaardig refrein.
Eerst kwamen de strofes. Ik vond die herhaling super tof: “Could you then, could you then”. en “Should I too, should I too”. Dat kwam eigenlijk voort vanuit het ritme waar ik in was gekomen door de vier akkoorden maar te blijven herhalen en herhalen, denk ik.
Het voelde echt als een zalige flow.
Ik schreef het nummer vanuit het gevoel van niet goed genoeg te zijn voor mijn partner.
Al de ‘discussies’ waarin ik mezelf moest verantwoorden omdat ik niet dacht zoals hij, niet handelde zoals hij of niet ademde zoals hij.
Ik wenste om gewoon mezelf te zijn maar dat leek de verkeerde keuze en ik zat hierin vast.
Ik heb echt aan deze tekst gesleuteld, hij moest perfect kloppen. Sommige zinnen waren direct raak en andere vergden meer moeite.
De eerste zin heeft me lang wakker gehouden door één woord:
“If you could take a walk through my beautyless clouds”
Ik heb daar ontzettend veel variaties op geprobeerd, omdat ik duidelijk wilde maken waar die wolken voor stonden.
Niet gewoon wolken. Maar de moeilijke momenten. De donkere stukken. Alles wat ik al had meegedragen.
Eigenlijk wilde ik zeggen:
“Als je daar eens even met mij door zou kunnen wandelen…”
Tijdens het echte maken van het nummer in de studio kwam ik op het idee om het einde mooier te maken.
Ik kwam tot het besef dat je in een relatie jezelf mag blijven maar óók dat je de ander zichzelf mag laten blijven.
Dus koos ik om het einde aan te passen met de climax:
“Could I be, could I be…..“(tromgeroffel)…. “Someone like ME…. And let you too, let you too, to be someone like you.“
Dat voelde als een veel mooiere boodschap dan alleen maar spreken vanuit mezelf en mijn eigen verlangen.
Je bent natuurlijk met twee en terwijl je vecht of huilt om jezelf te mogen blijven, wil je tegelijkertijd de ander veranderen. En dan doe je eigenlijk bij de ander precies wat je zelf niet wil ervaren.
De extra geluidjes van in de intro kwamen ook spontaan in mij op. Ik zong ze in en Timo maakte er een volwaardig geluid van. De ultra coole solo is volledig zijn verdienste.
Het einde, de meerstemmige outro, kwam in mij op tijdens het maken van de song in de studio. Het voelde mega cool om zo te eindigen. Het zou de song volledig af maken, het klopte helemaal om te eindigen met:
“Could I be, could I be? Someone like me, someone like me, someone like me.“