Maart 2020 kreeg ik een mailtje van een voor mij onbekende Nederlander met de naam Joost Poppelaars. 🙂
We zaten allebei in een online programma om je muziek zelfstandig uit te brengen (kort gezegd). Hij had me in een online meeting gezien en opgezocht.
In het mailtje vroeg hij me of ik een nummer van hem wilde aanpassen naar een duet, met mij als hoofdzang bij zijn hoofdzang.
Het nummer was traag, gevoelig, piano-sweet en zo veelzeggend. Phoeh. Het raakte me metéén!
Ik voelde me vereerd! Wauw!
We mailden een heleboel over en weer om goed af te spreken wat hij exact van mij verwachtte, wat de tekstverdeling was, waar ik tweede stem op wou zetten.
Hij was meer dan tevreden met mijn bijdrage en we besloten om het vanop afstand op te nemen. Ja, op dat moment waren de grenzen gesloten en vonden we het wel bijzonder dat we ons niet lieten tegenhouden door wetten en regels 😉
Een grenzeloze samenwerking…
Het aller-bijzonderste was toch wel dat we elkaar nog nooit gezien hadden en tóch elkaar gevonden hadden op het muziek-niveau. Dan zie je maar dat muziek alles overstijgt en samen kan brengen.
Oja, de videoclip gebeurde ook vanop afstand. Joost bracht alle beelden mooi samen.
Tekst bij de foto:
I goofed and said he looked nothing like his pictures 😄 He said I looked even better.. 😉
“Zie me staan!” bleven we allebei zeggen afgelopen 6 maanden. Nu, zien we elkaar EINDELIJK in het écht!
Het was ZO leuk om elkaar te zien, écht te zien. En om te praten met gezichtsuitdrukkingen, bewegende armen en het hele werk 😀 (Dat IS de enige manier om een verhaal te vertellen, toch?)
Een zonnige dag in september.. Terwijl in maart, Joost me gevraagd had om een duet te maken van een eigen nummer van hem. We hadden elkaar nog nooit gezien maar zongen “Zie Me Staan” samen en gingen over grenzen met onze muzikale energie.
Zeer dankbaar voor de connectie die we maakten! 🙏